Przedświąteczny czas zawsze obfituje w wielkie porządki i to świetna okazja, by nadać domowi odrobinę świeżości i pozbyć się nieużywanych już przedmiotów. Być może wiele z Was ma już za sobą wiosenne sprzątanie, trzepanie dywanów i mycie okien, ale warto  tak na przyszłość skonfrontować własne sposoby na skuteczne czyszczenie szyb po zimie z kilkoma sprawdzonymi metodami.

Jeszcze kilka/kilkanaście lat temu robiąc zakupy w sklepie mięsnym można było być spokojnym o jakość proponowanych wędlin. Dziś o dobrą wędlinę trudno, bo mało która nie jest faszerowana szkodliwą saletrą i innymi wątpliwymi substancjami, ale na szczęście od czasu do czasu można pokusić się o samodzielne upieczenie mięsa. Tylko w ten sposób będziemy mieli pewność co jemy, no i do tego ten piękny zapach…

Dobrze wiemy, że prace w kuchni (czy to sprzątanie, czy pieczenie lub gotowanie) bardzo stają się prostsze dzięki sprawdzonym poradom. Często uświadamiają nam, jak ważne są pewne czynności, by wszystko szło po naszej myśli, by dania były smaczne, a sprzątanie łatwiejsze.  Dziś prezentuję 1 część dobrych rad (i tu ogromna prośba do Was – jeśli korzystacie z jakichś sprawdzonych sposobów, czy to w gotowaniu, pieczeniu, czy sprzątaniu, bardzo proszę podzielcie się nimi)

W żadnym wypadku nie jestem zwolenniczką wymyślnych gadżetów (w większości przypadków, to coś w rodzaju sztuki dla sztuki lub ewentualnie pomysł na biznes), ale nigdy nie przechodzę obok nich obojętnie, bo może się zdarzyć, że znajdą się wśród nich bardzo praktyczne i pomysłowe przedmioty ułatwiające życie i pracę.

Podobno wszystko zaczęło się pewnego słonecznego dnia. Chiński cesarz Szen Nung wypoczywał pod drzewem dzikiej herbaty i popijał ciepłą wodę. Nagle zawiał mocniejszy wiatr i do dzbanka z wodą wpadło kilka listków herbaty. Cesarz nalał do swojej filiżanki nowy napój i oczarował się jego smakiem. Potem zauważył, że na dnie dzbanka pływają liście z drzewa. Ile w tym prawdy? Pewnie tyle, co w każdej legendzie. W każdym razie pierwsze wzmianki o herbacie pojawiły się w III w. p. n. e. i pisano o niej, jak o roślinie leczniczej i środku wzmacniającym. Dopiero w III w. n. e. zaczęto uprawiać herbaciane krzaki i doceniać walory smakowe. A znacznie później ważna stała się sprawa rodzaju parzonej herbaty.

Już za sobą mamy 8 marca i Dzień Kobiet i być może tylko kwiaty, które jeszcze stoją w wazonie przypominają, że piękny to był dzień, mimo zimowej aury. No chyba, że zdążyły już zwiędnąć, co w przypadku ciętych kwiatów nie jest aż takie trudne. Bo ile maksymalnie (nawet jeśli zmieniamy wodę codziennie) mogą cieszyć oko, stojąc w wazonie – 4,5 dni?

Polski rynek wydawniczy obfituje ostatnio w książki kucharskie, ale na pewno żadna z nich nie jest w stanie zastąpić naszych sprawdzonych i gromadzonych od lat, czasem przekazywanych z pokolenia na pokolenie przepisów. Wycinamy je z czasopism, spisujemy od koleżanek, czy ze stron internetowych, a potem mamy problem, żeby wśród wielu kartek znaleźć tę właściwą, o ile wcześniej gdzieś się nie zgubi, dlatego doskonałym patentem jest założenie własnej domowej książki kucharskiej.

Nie wiem, jak dużą wagę przywiązujecie do savoir-vivre’u i jak długo myślicie, przed wizytą gości, o właściwym i zgodnym z zasadami dobrego smaku nakryciu do stołu. Jedno jest pewne, że są zasady, które w praktyce dodają elegancji i o których warto pamiętać organizując większe i bardziej oficjalne spotkania.

Coraz częściej zaczynam wierzyć w słowa, że im więcej mamy miejsca w domu, tym większy może w nim zapanować bałagan. Im więcej szafek i półek, tym trudniej znaleźć miejsce na jeszcze jedną nową rzecz. Coś w tym jest, dlatego warto skorzystać z niedrogich zastępców szaf i szuflad – pudełek, koszyków, skrzynek, pojemników na drobiazgi. Jako, że rynek jest w nie bardzo bogaty każda z nas znajdzie coś, co ładnie wkomponuje się we wnętrza naszych domów i podkreśli ich styl.

Pamiętam, jak wielki problem miałam na początku mojej kulinarnej kariery podczas zakupów mięsa wołowego, a wybór był wielki: antrykot, łopatka, mostek, szponder, polędwica, nadpręże, itp. – wszystkie te nazwy były mi obce, a sprzedający nie zawsze byli wyrozumiali i gotowi do wyjaśnień. Chcąc nie chcąc musiałam poznać tajniki części tuszy wołowej, dzięki czemu  ilekroć teraz udaję się na targ lub do sklepu, zawsze wiem, co chcę kupić i czego potrzebuję. I najważniejsze – wiem, jak poznać, czy mięso jest świeże.